crimson moonstory

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

This is me

This is me

Things you need to know

[leuke dingen]
- houdt van meligheid
- houdt van haar vrienden - heeft bewondering voor haar zus Dorien
- wordt gelukkig door flipperige Janne
- wordt overhappy door haar sterretje Jelyn
- houdt van schrijven en zingen
- heeft zowat een obsessie als het gaat om Bill Kaulitz
- liefde voor de Audi A3 (ik wil hebben!)

[minder leuke dingen]
- haat het gemis aan bepaalde personen
- wordt gefrustreerd als niemand reageert op nieuwe stukken
- haat koude en wind
- haat uren shoppen zonder een gepaste schoen te vinden
- krijgt het op haar heupen van vooroordelen en egoïsme

[and that's it...]

Poll

Wie zal er -volgens jou- verliefd worden op Myra?

Bekijk de resultaten

Myra ^^

Myra ^^

God aka Bill ^^

God aka Bill ^^

Tommie

Tommie

Georg!

Georg!

Gus ^^

Gus ^^

Intro

Intro



Hoi,

Hier kom ik even aanzetten met alweer een nieuw verhaal ^^
Ik weet het, het klinkt misschien dwaas aangezien ik geen tijd heb voor m'n Lena-verhaal, maar ik heb hier echt wel inspiratie voor...
Ik vind m'n idee best wel goed, ik besef ook wel dat er meerdere verhalen lopen rond dit thema maar ik doe m'n uiterste best om die clichézooi te doorbreken ^^
En nee, ik vertel nog niet waar het over gaat =)

Zoen!

1. Frost?

Hoi, ik ben Myra. Myra Daeselaar. Negentien jaar, groene ogen, lichtbruin haar. Ik ben 1m75, heb een c-cup en maatje 38. Kun je me al wat gaan inbeelden? Mooi zo.
Ik ben niet zoals alle andere meisjes van mijn leeftijd. Ik studeer niet verder, althans niet meer… Ik heb m’n middelbare school zonder problemen afgerond en ook mijn eerste jaar hoger onderwijs verliep soepel. Talen zijn echt mijn ding, dus het was niet zo heel moeilijk om een keuze te maken. We hadden thuis net genoeg geld om mijn studies te betalen. Zelf moest ik de onkosten zelf zien te afronden. Ik werkte hier en daar in een horecazaak en hielp met het opdienen en afruimen van de tafels. Het viel heel gemakkelijk te combineren met m’n school en dat was voor mij het belangrijkste. Tot op het punt dat ik over moest naar het tweede jaar. M’n ouders konden het niet meer veroorloven om telkens zoveel geld op tafel te leggen en na een korte maar hevige discussie kwamen ze tot het besluit dat ik zelf maar moest gaan werken als ik verder wou studeren. Punt, dat was het. Ik had er helemaal geen inbreng in, nu nog steeds niet.
Er zat niets beters op dan alle dagen te gaan werken in de horecazaak. Het werk op zich lag me helemaal niet maar het betaalde wel goed, dus hield ik maar snel mijn mond. Op de één of andere manier voelde ik me al snel volwassen aangezien ik nu zelf ook brood op de plank bracht. M’n ouders leken nog altijd dezelfde als voor onze pijnlijke discussie behalve dat ze het onderwerp ‘studies’ vermeden als de pest. Het gebeurde wel eens dat we spontaan ergens reserveerden om samen te gaan uiteten, gewoon omdat we weer genoeg geld hadden om zo’n zaken te doen. Ik klaagde niet, ik had het niet slecht. Ik wist ook wel dat je moest werken om te kunnen leven dus waarom zou ik mijn hoofd laten zakken? We hadden een plan: ik zou een jaar werken om dan het jaar erop te gaan studeren. Afwisselen, noemen ze dat. Wel, eens je gaat werken, besef je wel waarom je verder studeert. Eerlijk gezegd had ik ook nooit gedacht dat ik m’n studies aan de kant zou gaan schuiven tot op die bepaalde dag…
“Myra, tafel zes moet opgenomen worden.” brulde de stem van Marco doorheen de keuken. Ik wist wat dit betekende: tafel zes was altijd één van de duurste tafels in ons etablissement. Vaak serveerde ik daar de mooiste en lekkerste gerechten, de meest kleurrijke desserts en de meest sprankelende champagnes. Snel veegde ik m’n witte blouse glad, stak mijn haar achter mijn oren en zette mijn meest vriendelijke lach op. Dit mocht niet verkeerd gaan. Enkele weken geleden was er hier een nieuwtje en die had het natuurlijk verpest. Een woordenstorm, een paar fikse verwijten en een klappende deur was het laatste wat ik die dag had gehoord. Het meisje was op slagende voet ontslagen… Ik weet wel dat Marco niet altijd de gemakkelijkste persoon ooit is, maar als het op discipline aankomt is hij mijn meester. Ik haat het als iets verkeerd gaat en zet me dan ook voor de volle honderd procent in. Geen kwaad woord is er al over me gerept en dat wil ik graag zo houden.
Met grote stappen begeef ik me naar het bewuste tafeltje waar alweer die bekende man zit. Hij komt hier al een paar weken, zomaar alleen. En telkens als hij me ziet, verschijnt er zo’n glans in zijn ogen. Vraag me niet wat dat betekent want ik kan het je echt niet zeggen. Hij bekijkt me steeds van kop tot teen, ongegeneerd. Zelfzeker stop ik aan het tafeltje en kijk hem vriendelijk aan. Het moet wel, hoe griezelig ik hem soms vind…
“Goedemiddag meneer, waarmee kan ik u helpen?” het is een routinevraag zoals alle anderen. Ik volg de bewegingen van zijn vingers op de menukaart maar weet nu al wat hij zal nemen. Elke keer neemt hij hetzelfde: kreeftensoep, zalmfilet met kruidensaus als voorgerecht, ossengebraad met mosterdsaus en patatjes en als dessert neemt hij altijd een mousse van passievrucht en perzik. Altijd, eerlijk waar.
“Dag Myra, leuk je weer te zien.” grijnst hij voorzichtig. Ja, hij weet dus al hoe ik heet… Heeft hij doodleuk gevraagd aan Marco en wat heeft m’n baas daartegen te zeggen? Niets, juist ja. Ik vind het niet zo heel prettig dat hij me kan aanspreken bij mijn naam maar ach wat. “Doe mij maar de kreeftensoep, de zalmfilet met kruidensaus, het ossengebraad met mosterdsaus en dan de mousse van passievrucht en perzik, alsjeblieft. En mijn vertrouwde drankje, dank u.”
Zie je wel? Die gast is zo voorspelbaar dat het bijna saai is! Ik bedoel, er bestaan zoveel lekkere dingen en dan kiest hij steeds hetzelfde. Niet dat het bestelde gerecht niet lekker is hoor – allesbehalve zelfs – maar het is toch veel leuker om eens iets anders te proberen? Experimenteren, ja dat ligt wel in mijn aard.
“Komt eraan, dank je wel.” lach ik nog altijd even vriendelijk en loop op een drafje terug naar de keuken waar ik de bestelling opgeef. Al snel komt Marco naar me toe rennen en sleurt me apart door zijn arm door de mijne te haken. What the hell?
“En??” vraagt hij opgewonden.
“Wat en?” vraag ik dom. Hee, ik ben niet volledig blond maar kan ik het helpen dat Marco soms zo ongelofelijk onduidelijk is?
“Nou, wat had meneer Vandenberghe te zeggen?” verduidelijkt m’n baas zich meteen. Oh, hij heet dus zo. Dat klinkt wel heel erg rijk en miljardair… Ooit had ik een leerkracht die zo heette, pracht van een man. Kun je nauwelijks vergelijken met die griezel die me steeds aanstaart alsof ik een kermisattractie ben!
“Euh, niets speciaals. Hij vroeg zijn vertrouwde gerecht. Dat is alles, geloof ik.” antwoord ik nogal verward. Wat zou die man moeten vragen of zeggen? Geen idee, ach wat…
“Ach, dan zal hij je wellicht nog wel eens aanspreken vandaag.” Doet hij nu met opzet zo geheimzinnig of ben ik de enige die dit hier ontzettend verdacht vindt? Het lijkt wel alsof die twee onderling iets hebben afgesproken en ik er totaal niets van mag te weten komen. Hmm, ik hou er niet van om nieuwsgierig gemaakt te worden! En al totaal niet als het gaat om die meneer Vandenberghe!
“Kom op Myra, en nu terug de zaal binnen. De klanten wachten waarschijnlijk op je.” zegt hij nu met een vastere en zakelijke stem. Van een ommekeer gesproken…Maar het is wel waar, sinds ik hier mijn intrede maakte, komen er heel wat meer mensen langs. Vraag me niet waarom hoor want ik doe alleen maar mijn werk…
Met grote stappen begeef ik me opnieuw naar de grote zaal die versierd is met grote takken vol rode bloemen, de lusters geven een zacht, gedimd licht af en de ramen zijn gekleurd in de mooiste tint van bordeaux. Ja, ik vind het hier best wel gezellig. Vrijwel meteen al word ik gewenkt door die man aan tafel zes. Oké, vind je het raar als ik me nu heel ongemakkelijk voel?
Zo zelfzeker mogelijk wandel ik naar het vertrouwde tafeltje en glimlach zachtjes in zijn al ietwat oude gezicht. Ik gok hem op een jaar of vijtig, of misschien midden de veertig. Ik ben nooit goed geweest in een leeftijd schatten, dus nu kan ik dat talent ook niet meteen gebruiken. Hij wijst vlotjes naar de stoel recht voor hem en maakt teken dat ik kan gaan zitten. Twijfelend kijk ik eerst in de richting van Marco en ga dan maar verveeld gaan zitten als ik zijn opgestoken duim zie. Wat moet die vent eigenlijk van me?!
“Zo Myra, ik heb een mooi aanbod voor je.” begint hij zijn verhaal. En alweer die bepaalde glans in zijn ogen als hij me bekijkt. Ja, echt het lijk wel alsof hij mij volledig in zich opneemt en me dan in gedachten uitkleedt. Ach ik mag er niet aan denken!
“Oh, en dat is?” vraag ik zo geïnteresseerd mogelijk. Mijn handen liggen nu werkelijk te trillen in mijn schoot. Waarom doet iedereen hier zo fucking irritant? Waarom vertellen ze me gewoon niet wat er aan de hand is zodat ik weer deftig kan ademhalen?
“Wel, ik heb eens gesproken met Marco over mijn werk en ik zou je een job kunnen aanbieden die meer bij je past dan dit.” vervolgt hij met een woordenvlaag. “Het zit namelijk zo: ik bezit een soort van modellenbureau en ben eigenlijk heel geïnteresseerd in jou. Ik heb het nu niet over foto’s maken en zo van die dingen maar enkele mensen hebben al naar je gevraagd. Ik heb contacten met bepaalde bands en die zoeken naar meisjes die meewillen tijdens hun tour om hen gezelschap te houden. Enkele managers zijn hier al geweest in deze zaak en ze waren laaiend enthousiast over je. Dus ik dacht, misschien moet ik maar eens met Marco praten. Wat denk jij? Je verdient zowat tweeduizend euro per tour en je hoeft niets te betalen van voedsel, hotelkamers en vervoer. Je hoeft nu nog niet meteen in te stemmen of te weigeren. Denk er gewoon eens over na…”

En zo komt het dus dat ik nu al enkele tours achter de rug heb. De ene wat leuker dan de ander. De laatste is nu ondertussen twee weken geleden en het voelt goed om nu even rust te hebben. Je vraagt je nu wellicht af waarom ik deze beslissing heb gemaakt hé?
Wel, als eerste: ik hou ontzettend veel van muziek. Ik heb vroeger zoveel kansen gekregen van mijn ouders om een instrument te gaan bespelen maar ik ben er nooit op ingegaan. Eigenlijk heb ik daar nu best wel spijt van als je ziet hoe muziek een grotere rol speelt in de maatschappij dan je zou gaan denken. En als je dan nog eens ziet hoe muzikanten met hun talent omgaan, dan vervloek ik me helemaal. Ach, mensen maken fouten, nemen foute beslissingen. Ze zijn nodig om uit het leven te gaan leren. Op deze manier kom ik nu ook in aanraking met muziek en alles er rond zonder zelf in het wereldje te staan.
Ten tweede: weet je wel hoeveel geld ik verdien aan zo’n tour? Tweeduizend euro, contant betaald! Ik kreeg maar de helft in de horecazaak en daarvoor moest ik nog de botten van mijn lijf draaien. Nu helemaal niet…
Ten derde: hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze groepen zoals Zornik, Nailpin en Air Traffic persoonlijk kennen? Ik geloof niet zoveel. Die jongens zijn zo interessant, elk persoon is anders en toch zo fascinerend om mee om te gaan. En ergens voel ik me ook wel een heel klein beetje betrokken in hun leventje, als is het maar voor even.
Oké, er zijn ook minder leuke dingen aan zo’n tour. Dat geef ik eerlijk toe. Er zijn bands die mij helemaal niet liggen en die mij maar voor één ding vragen: seks. Wel laten we eerlijk zijn: ik ga niet mee op tour voor de seks. Ik heb ook mijn principes en ben niet van plan om die te laten varen voor één of ander idool die niet zonder seks kan. Al kan ik niet ontkennen dat ik helemaal niets heb verricht op seksueel vlak. Het hoort erbij, dat heeft Mr Vandenberghe me ook meteen vermeld. Thuis werd ik vrij opgevoed, mijn eerste keer vond plaats op mijn zestiende dus… Sommigen vinden het vies van me, anderen dan weer niet. Wat maakt het ook uit? Ik hou van mijn job en daarmee uit. Er zijn regels in mijn vak en die worden ook steeds duidelijk vermeld. Als er ook maar iemand durft af te wijken van mijn regels, dan haak ik af. Ik doe niets wat ik niet wil doen, wat maar normaal is vind ik…
“Myraaaaaaa?! Telefoooooon!” wordt er geschreeuwd doorheen mijn appartement. Ja, met het geld dat ik heb bijeengespaard, kocht ik vorige maand een klein plaatsje voor mezelf. En natuurlijk ook voor m’n roommate Sophia. Ze is al jaren een goede vriendin van me en het leek me maar logisch dat ze bij me kwam intrekken nu ik mijn eigen plekje heb. Haar thuissituatie is niet bepaald zuiver en onschuldig… Ik had haar altijd beloofd dat ik haar onder mijn goede zou nemen als ik daartoe de kans kreeg en ik hou mijn woord. En eigenlijk is het wel stukken leuker om iemand om je heen te hebben, iemand die op het huis past als ik weg ben en iemand die kookt voor me als ik terug kom. Ja, ik heb helemaal niets te klagen.
“Wie is het?” schreeuw ik luid terug naar het andere gedeelte van de woonkamer. Niet dat ik lui ben ofzo maar ik lig nu eenmaal heel gemakkelijk in mijn zetel. Nog maar eens ben ik de foto’s aan het bekijken van de tour bij Zornik. Tot nu toe was die tijd wel de mooiste van allemaal.
“Weet ik veel, ene Frost ofzo en het is in het Duits!” gilt haar stem boven mijn gedachten. Ene Frost? Een Duitser? Ik zou in hemelsnaam niet weten over wie ze het heeft… In de verste verte niet zelfs. Met een grom klim ik uiteindelijk uit mijn zetel en slof naar het bureau waar Sophia zit te internetten.
“Dank je om m’n mobiel te brengen hoor!” brom ik nog voordat ik mijn gsm aan mijn oor plaats. “Hallo, met Myra?”
“Hallo Myra, David Jost hier.” galmt het in mijn oor. David Jost, Jost, verdorie waar heb ik die naam nog eens gehoord? Ik zou het je elke minuut van de dag kunnen zeggen hoor, maar nu komt het echt niet in me op wie die man is…
“Dag meneer Jost, waarmee kan ik u van dienst zijn?” vraag ik dan maar vriendelijk. Ondertussen weet ik ook al wel dat het iemand is uit de muziekwereld, enkel die mensen hebben dit GSM-nummer. En misschien is die David wel een eventuele klant dus met vriendelijkheid doe je niets verkeerd. Is me altijd zo aangeleerd…
“Euh ja. Je kent me vast wel als manager van Tokio Hotel, althans dat hoop ik toch?” klinkt zijn stem alweer door mijn mobieltje. Juist, dat was het! Tokio Hotel! Man, hoe kon ik dit nu vergeten?
“Ja, natuurlijk weet ik wie u bent… Hoe kan ik u helpen?” antwoord ik snel. Hopelijk hoort hij de twijfel niet in mijn stem. Het gebeurt echt niet veel dat ik niet weet wie de persoon is waarmee ik praat.
“Wel, het zit namelijk zo. Tokio Hotel vertrekt over drie dagen op tour en ik heb al enkele personen over je horen praten. Dus dacht ik, waarom contacteer ik dat meisje niet eens? Je bent even oud als de jongens en ik geloof dat jullie goed zullen opschieten. Al moet ik je wel wat waarschuwen voor Tom…” ratelt hij door. Tom, wie is dat ook alweer? Ja, sorry maar ik ken niet alle bands even goed. Mijn leven is één hectisch schema geworden waar ik niet zonder kan. Eventuele tijd om andere bands op te zoeken heb ik nauwelijks, eerlijk waar.
“Oh, maar ik kan mijn mannetje wel staan hoor meneer Jost.” grijns ik voorzichtig. Ik weet niet meteen waar hij het over heeft maar ik heb zo’n vermoeden dat ik het wel snel zal ontdekken.
“Toe Myra, noem me David. En lukt het voor je? Over drie dagen zouden we hier in Berlijn vertrekken, is dat mogelijk voor je? Moet ik zorgen voor vervoer? En oh excuseer, ik heb je nog niet gevraagd of je eigenlijk wel vrij bent…” God, wat kan die man praten!
“Ja, natuurlijk lukt dat David.” giechel ik om zijn enthousiaste stem. Ik weet niet waarom maar ik voel me goed bij die man. Alleen maar door zijn vrolijkheid.
“Dus je doet het Myra?” klinkt het euforisch in mijn oor. Hoe kan ik daar nu ‘nee’ op zeggen? Dat kan ik toch niet maken? En aan het horen van bepaalde meisjes zijn die jongens nog lekker ook. Dus waarom niet hé?!
“Ja, je kunt op mij rekenen. U kunt me altijd de gegevens doorsturen omtrent de plaats en het uur.” antwoord ik formeel. Ik mag ook niet te enthousiast worden, het is nog altijd mijn job.
“Ja, dat lijkt me enig. Ik verheug me er op om je eindelijk eens te ontmoeten Myra! Tot donderdag en vergeet je goede humeur niet!” lacht hij vrolijk.
“Dat vergeet ik nooit David! Tot donderdag.” sluit ik af.
In huppelpas begeef ik me opnieuw naar Sophia die gefascineerd naar het computerscherm aan het staren is. Zou er iets interessants te zien zijn dan?
“Hee meid, wat doe je?” vraag ik uit pure interesse. Als vanzelf neem ik een appel uit de mand voor haar en bijt er verlekkerd in. Het sap loopt gewoon over mijn kin, jammie!
“Oh, wat aan het rondkijken op muzieksites. Ik vind nergens een Frost, weet je dat?” zegt ze terwijl haar wenkbrauw gefronst wordt. Ah, de lieve schat heeft het gewoon verkeerd begrepen. Als een klein kind begin ik te gieren en sla met mijn vlakke hand tegen haar achterhoofd.
“God Sophia, soms ben jij ook het domste kind ever! Het is Jost, niet Frost. Hij is manager van Tokio Hotel. By the way, wat weet jij van die jongens?” giechel ik nog na. Als je informatie nodig heb rond groepen, dan moet je bij Sophia zijn. Zij weet echt alles, alle sappige roddels en nog zoveel meer.
“Tokio Hotel? Mag jij hen vergezellen op tour dan?” Ik knik alleen maar waarop ze verder gaat. “Wel, die zijn al een eindje bezig hoor maar pas enkele jaren geleden echt doorgebroken. Ze zijn best wel goed, je merkt wel dat ze heel wat gegroeid zijn doorheen de jaren. En oh my god, Georg is echt een geil ding!” gilt ze hyper.
“Ohjee, en wie is Georg, en Tom?” Ja, ik herinner me zijn naam nog. In een klap is het stil en kijkt Sophia me met een verbaasd hoofd aan. Alsof ze me duidelijk wilt maken dat ze gelooft dat ik van Mars kom.
“Vertel me nou niet dat je Tokio Hotel niet kent?!” blaast ze verwoed. Ik draai mijn ogen en laat ze rusten op de grond. Ik haat het als ze zo begint. Ik kan toch maar moeilijk elke groep kennen? En ik heb al iets opgevangen van Tokio Hotel maar ik ken hun muziek echt niet. Sorry hoor.
“Euhm, alleen maar van horen zeggen?” mompel ik zachtjes. Ik kijk op als haar handen in de lucht schieten en haar haar doorboren. Dit betekent niet veel goeds…
“Kom mee, ik geef je wel een spoedcursus rond Tokio Hotel! En ik stop niet voordat je alles weet over Bill, Tom, Georg en Gustav!” gilt ze opnieuw en duwt me in de zetel. Ach, ik heb zo het gevoel dat dit een lange avond zal worden. Een heel lange avond…

2. Nice To Meet You

Gehavend met een grote koffer -gevuld met ontzettend veel kledij, zonnebrillen, sigaretten, CD’s en een hele hoop condooms – sta ik nieuwsgierig rond te kijken in het centrum van Berlijn. Je kunt dus wel zeggen dat ik al een uur of vier wakker ben… Na heel wat heen en weer geë-maild te hebben, waren David en ik overeen gekomen dat hij voor vervoer zou zorgen.
Dus hier sta ik dan, als een puber met nog groen achter haar oren, in een stad die haar totaal onbekend is. Zoek nu maar eens uit wie de gepaste manager van Tokio Hotel is. Maar je hoort me niet klagen want het feit dat ik hier sta en niet meer op m’n appartement ben, wil zeggen dat ik niet gestorven ben aan het continue geratel van Sophia. Ik begrijp nog steeds niet hoe zij mij alles over Tokio Hotel heeft geleerd. En dat ze überhaupt niet eens wist dat ik David Jost aan de lijn had! Je zou toch denken dat zij, als grote fan van Tokio Hotel, tenminste zou weten hoe hun manager heet? Maar ja, Sophia is niet meteen één van de slimste meisjes die ik ken, maar zeg het haar alsjeblieft niet oké? Waar was ik? Ohja Tokio Hotel. Het lijkt wel alsof Bill, Tom, Gustav en Georg nu mijn allerbeste vrienden zijn terwijl ik hen nog nooit eerder heb ontmoet.
Wat weet ik bijvoorbeeld over Tom? Nou, als ik de naam Tom hoor, zeg ik player. Dat heeft Sophia me duidelijk gemaakt. Blijkt dat die jongen zowat 25 meisjes wist te bekoren. Dat belooft! Heerlijk om iemand in de groep te hebben met ervaring… Oh, die gedachte had ik nu echt niet! Oké, hij heeft dreadlocks, al een jaar of zeven, denk ik. Hij bezit een piercing doorheen zijn onderlip en is trotse eigenaar van de mooiste ogen ever. Dus Bill ook.
Goed, Bill… Schattig, onschuldig en ontzettend lief. Juist, dat waren de woorden van Sophia. Wel, ik geloof nooit dat die ontplofte simba zo’n lieverdje is! Ergens denk ik dat er een op hol geslagen leeuw in hem schuilt dat wacht om zijn prooi aan te vallen. Dus aan alle meisjes die denken dat het een engeltje is: ik zal het jullie gaan bewijzen dat dit niet zo is. Of misschien ook niet, misschien is hij ook een lieverdje die niets anders met me zal doen dan enkel praten. Echt niet dus! Ik durf er mijn volledige collectie DVD’s en CD’s voor op het spel te zetten!
Anyway, dan heb je ook nog Gustav. De drummer, althans dat weet ik nog maar even. Ik heb foto’s van hem gezien en iets in me zegt dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan de persoon die hij voorgeeft. Stille Gustav. Opnieuw Sophia’s woorden. Maar again: ik geloof er geen bal van. Zijn ‘zwijg-dan-toch-want-het-interesseert-mij-geen-moer’-attitude lijkt dan wel ijzersterk, toch denk ik dat hij anders is dan dat hij zich voordoet.
En dan komen we aan bij Georg. Geilbeest zoals Sophia zou zeggen. En eerlijk gezegd, ik kan haar geen ongelijk geven. Ik bedoel, hebben jullie hem al wel eens bekeken? En het schijnt dat hij ook aardig wat bedprestaties op zijn naam heeft staan. Dus, laat maar komen die handel!
Ondertussen sta ik hier alweer vijf minuten van mijn tijd te verprutsen maar ach. Liever een kwartier te vroeg op de afspraak dan een halfuur te laat. En aangezien ik niet weet of David Jost een hekel heeft aan excuses zoals ‘Sorry, heb me overslapen.’ ‘Had geen warm water meer…’ ‘Geen benzine meer in de wagen.’, prijs ik mezelf toch maar lekker gelukkig dat ik hier als eerste ben.
Ik heb nog maar nauwelijks die gedachten uit mijn hoofd gebannen als er een minibusje oprijdt op de veel te grote parking. Een Duits nummerplak knipoogt me toe en alweer wordt ik me ervan bewust dat ik me niet meer in België bevind maar wel in een vreemd land. Ik geloof dat het nog een eindje zal duren voordat ik weer aan het idee zal wennen…
Veel tijd heb ik niet om na te denken welke landen ik zal bezoeken want een man met korte bruine haren en helderblauwe ogen komt me als een razende tegemoet. En dan heb ik het over de snelheid waarop hij zijn voeten beweegt. Je ziet het dat hij alle dagen zijn kilometers aflegt want tot mijn inspectie hangt er geen grammetje vet aan zijn lichaam. Man, als ik had geweten dat hij er zo fit uitzag voor zijn leeftijd…
Met een glimlach van hier tot in Tokio –oké, slecht geplaatste grap- komt hij op een kleine meter van mijn neus tot stilstand. Zijn ogen blinken en laten een geniepige blik zien. Waarom heb ik zo het vermoeden dat de jongens van Tokio Hotel hem jong houden? Een mooie maar toch mannelijke hand wordt al grijnzen naar me uitgestoken en ik schud hem maar al te graag.
“David Jost, aangenaam!” lacht hij breed en uitbundig. Twee rijen van de meest witte tanden ooit lijken me wel omver te willen stralen maar ik wenk m’n blik nog net op tijd af. Oké, David is een hottie!
“Myra, ook aangenaam.” zeg ik zo rustig mogelijk terwijl ik een knipoogje trek. Hee, het is niet fout om vriendelijk te zijn tegen mensen die je niet kent… Met een nieuwsgierige kriebel in mijn buik kijk ik eventjes naar het busje waaruit David net was gesproken. Zouden de jongens daar in zitten of moeten ze nog aankomen? David hoort wellicht mijn gedachten want hij gaat verder met een uiterst vrolijke stem.
“De jongens zullen hier elk moment kunnen aankomen hoor. Weet je wat me een goede tijdsvulling lijkt? Kom eens mee, ik geef je een rondleiding in de tourbus.” Een korte maar krachtige duw in mijn rug zorgt ervoor dat ik me richting de ongelofelijk grote bus begeef. Oké, ik heb er al veel gezien, zowel vanbinnen als vanbuiten maar zoiets is ook vrij nieuw voor mij… En dan heb ik het nog niet over het aantal andere trucks die mooi op een rijtje na de tourbus staan. Damn, hoeveel materiaal hebben die jongens niet?! Naar horen zeggen heeft Tom wel een stuk of tien gitaren, en dan hebben we het niet over goedkope maar over Gibsons. Weet je wel hoeveel zo’n stuk kost?
“Oké Myra, let op waar je loopt. Het opstaptrapje is niet meteen één van de veiligste. Althans zo lijkt het me want ik kan je niet meer opsommen hoeveel mensen er al zijn afgedonderd. Inclusief Tom.” Hij begint hard te lachen bij het vermelden van het laatste en ook bij mij wordt er een glimlach op m’n gezicht getoverd. Zie je het al voor je? Tom, met zijn veel te grote kleren… Ja, eigenlijk verwondert het mij dan ook niet echt als je ziet hoe hij erbij loopt. Met een ondeugende grijns op mijn lippen kijk ik een beetje in de verte. Wees er maar zeker van dat ik het nog eens onder Tom zijn neus zal wrijven! Welke imbeciel valt nu ook van zo’n petieterig trapje?
Voorzichtig stap ik het trapje op en laat me leiden door de duwende hand van David in mijn onderrug. Normaal gezien zou ik schreeuwen dat hij zijn poten moet thuishouden, maar aangezien ik niet weet waar te lopen in dit kleine huis, laat ik hem maar toe. Holy f*cking shit, noemen ze dit een bus?! Met grote ogen passeer ik het woongedeelte. Een televisie, een playstation, dvd-boxen, luxueuze zetels, kasten,… Wauw, hier wil ik wel een hele maand mee rond touren! Als vanzelf loop ik verder naar een soort keukentje waar een tafel, een paar stoelen, een koelkast, microgolfoven en enkele kasten staan. God, dit is bijna groter dan mijn eigen appartement!
Ik volg David de paar trapjes op en merk meteen dat we aan de slaapcompartimenten zijn aangekomen. Wacht hoor, even tellen. Één, twee, drie… en vier. Vier bedden? Waar moet ik dan gaan slapen? No way dat ik ’s nachts bij iemand van de jongens ga liggen… Met een zelfzekere tik op Davids zijn schouders geef ik hem aan dat ik iets wil vragen. Een ondeugend paar ogen kijken me nog steeds vrolijk aan en zijn glimlach is nog steeds aanwezig op zijn gezicht.
“Ja Myra?” vraagt hij beleefd. Ik grijns even en kijk dan opnieuw naar de bedden.
“Wel, bij mijn weten bevinden er zich hier vier bedden. Klopt, niet? Wel, mijn vraag is… Waar moet ik dan slapen?” Met mijn vinger prik ik heel onschuldig in mijn onderlip terwijl mijn ogen vastgeketend blijven in de zijne. Zijn helblauwe kijkers weten echter niet waar te kijken, ze verspringen van mijn vinger naar mijn lippen, naar mijn ogen en dan weer terug naar de bedden. Even lijkt het alsof hij niet weet wat te doen en hij vervroren staat op de grond maar na een paar seconden komt hij terug tot leven. Hij breekt ons oogcontact af en kijkt verwilderd in het rond.
“Euhm ja, juist… Daar heb ik met de jongens over gesproken en ik dacht dat jij wellicht ook liefst wat privacy had. Dus heb ik nog een bed voor jou in de loungeroom. Het is niet groot en zo maar het bed ligt echt wel comfortabel.” Even staat hij stil en wenkt me dan uiteindelijk. “Kom maar, ik toon het je even.”
Al geheel op mijn gemak slenter ik naar de ruimte die nog verder ligt dan het slaapgedeelte. Als je me zou zeggen dat ik gedropt ben in een luxueus huis zou ik je nog geloven ook, zo’n ruimte in een bus, je houdt het niet voor mogelijk! Mijn ogen worden onmogelijk nog groter bij het zien van ‘mijn’ loungeroom/slaapkamer. De meest gemakkelijke zetels staan in een boog met in het midden een grote tafel. Ik veronderstel dat ik die zetels mag gebruiken als mijn bed, god I hope so! David stapt me voor en wijst als vanzelfsprekend naar de zacht uitziende stoffen zetels.
“En dat zal dus dienen als jouw bed. Persoonlijk vind ik deze plek het leukst. Je ziet maar als je het goed vindt of niet. Je hoeft het me maar te zeggen, dan zorg ik wel voor een andere oplossing hoor.” Ik knik alleen maar, alles is prima. De tourbus is prima, mijn bed is prima, de manager is prima. Nu alleen nog maar de jongens en dan zijn we allemaal tevreden!
“Daaaaaavid??” Luid gebrul klinkt van onder ons en aan de stem te horen is het een mannenstem. Zouden de jongens er al zijn nu? Met een nieuwsgierige kriebel in mijn onderbuik kijk ik David aan en zie hem grijnzen. Ja, wellicht zijn het dus de jongens.
“Kom maar, dan stel ik je aan hen voor.” Uit pure gewoonte –veronderstel ik tenminste- neemt David me bij mijn arm en sleurt me als een halvegare terug naar beneden. Bijna blijf ik haperen met mijn hak aan de laatste trede, het lijstje van mijn topje hangt wellicht ergens aan mijn pols en de kniebroek is wellicht net niet gescheurd door hard tegen de deur te botsen, maar ik ben toch heelhuids beneden aangekomen. Vrijwel meteen herstel ik mijn evenwicht en kijk nu al grijnzen in de draaiende gezichten van vier jonge kerels. De één wat enthousiaster dan de ander, maar dat is natuurlijk een detail.
Een hoofd vol dreads, netjes weggestopt onder een haarband en een pet, komt met een overgrote grimas op zijn gezicht naar me toegelopen. Zijn hand is al ver uitgestoken terwijl zijn ogen met elke stap meer beginnen blinken. Van kop tot teen word ik door die donkerbruine kijkers gescreend en ik vind het nog niet eens erg ook. Kijk maar eens goed jongen, op dit lichaam zul je nog een eindje mogen kijken. Ongegeneerd staar ik nu ook naar zijn lijf dat zo onnodig gehuld is in die veel te wijde kleren. Niet dat ze hem niet staan hoor, maar ik veronderstel dat hij wel iets moois verstopt onder die stoffen. Zijn bewegingen zijn soepel en toch iets terughoudend maar zijn ogen zeggen iets anders. Hij is de zelfzekerheid zelve. Een simpel likje over zijn onderlip is genoeg om zijn lippiercing te accentueren en om hem nu zowat tien keer sexier te maken. Hij staat nu dicht genoeg zodat ik alle geboortevlekjes in zijn gezicht en zijn hals kan tellen maar wijken toe ik niet. Zijn grimas wordt zowat nog groter en zijn ogen fonkelen als de grootste en klaarste sterren. Hij neemt nonchalant mijn hand beet en knijpt er zachtjes in terwijl zijn mond zich opent om woorden uit te brengen. Spannend, ik weet zelfs niet eens hoe zijn stem klinkt.
“Zo, dan ben jij mijn persoonlijke matras voor een grote maand?” Zijn grijns wordt nu nog groter en hij kijkt me afwachtend aan. Achter zijn rug hoor ik een gespannen kreetje, wellicht uit de mond van een zekere Bill Kaulitz. Het klonk veel te hoog om van Georg of Gustav te zijn. Ja, ik heb zelfs video’s moeten beluisteren van interviews! Uitdagend kijk ik nu terug in zijn ogen en zie hoe hij een beetje versteend. Ha, hij dacht wellicht dat ik in elkaar zou klappen! No way Mister T!
“Dat had je gewild Kaulitz” zeg ik zo oppervlakkig en sereen dat mijn oma zich zou omdraaien in haar graf en mijn kat zonder probleem een toontje lager zou zingen. Zijn grijns verdwijnt en maakt plaats voor een verbaasd en waterig glimlachje. Ja, ik heb lef en ik ben niet van plan om over mij te laten walsen door één of ander tieneridool die zijn imago van seksgod wil opblinken.
Tegen al mijn verwachtingen in verschijnt zijn grote grimas weer op dat mooie gezicht van hem en beginnen zijn ogen weer te fonkelen als enkele seconden geleden.
“Damn, eindelijk eens een meisje met haar op d’r tanden! Man, weet je wel hoe sexy?” fluit hij op een geil toontje terwijl hij ongegeneerd nog eens mijn lichaam afspeurt. Wellicht is hij nu al aan het fantaseren hoe het zou zijn met mij in bed. Wel laat ik je zeggen dat ik al meer dan 25 mannen naar hun hoogtepunt heb begeleid, dus Tommy zal nog iets van me kunnen leren. Wie laatst lacht, best lacht!
Ik negeer bewust zijn aanlokkelijke ogen en duw hem een beetje opzij. Vrijwel meteen voel ik een hand om mijn pols die mij terug trekt en tegen een lijf aandrukt. Toms lijf, een warm lijf, een lekker ruikend lijf, een mooi lijf. Ik voel hem grijnzen tot hier maar zijn pret zal niet blijven duren. Met een korte ruk aan mijn arm verlos ik mezelf uit zijn greep en loop zonder omkijken naar de andere jongens.
“Die jongen denkt echt dat hij de meest interessante persoon op aarde is, zeker?” vraag ik aan de dichtst bijzijnde jongen met bruin stijl haar. Georg dus. Hij gaapt me voor een secondelang aan alsof hij zich vereerd voelt dat ik het effectief tegen hem heb, maar hij herstelt zich al snel en grijnst net zo breed als Tom net.
“Dat had hij gewild ja, ik ben net zo interessant als hij.” zegt hij met een ongelooflijk sierlijke flair om zich heen. Zijn groene ogen speuren elk plekje van mijn gezicht af en blijven verdacht lang hangen bij mijn lippen. Ja oké, ik weet dat ik een dikke onderlip heb en dat ze er heel verleidelijk uitziet, maar om zo te staan staren… Om hem af te leiden, steek ik nonchalant mijn hand uit en glimlach.
“Hoi, ik ben Myra. De NIET persoonlijke matras van Tom Kaulitz” lach ik opgelaten als hij mijn hand in de zijne legt. Achter mij hoor ik nu duidelijk protest van de gitarist maar ik negeer het zo goed mogelijk. No way dat hij er ook maar één keer aan zal denken dat hij effectief kans bij me maakt met zijn mooie praatjes. Vol bewondering kijkt Georg me in mijn ogen en ik knipoog snel en vluchtig naar hem voordat ik het rijtje afmaak.
De volgende in lijn is de kleine drummer. Damn, hij is gewoon kleiner dan ik?! Nogal verbaasd laat ik mijn hand naar hem afzakken en kijk toe hoe hij met een vaste grip de mijne schud.
“Hoi, ik ben Gustav… En jij Myra, dat had ik al door.” begint hij spontaan nog voordat ik mijn eigen mond kan openen. Zie je wel, hier komt mijn voorspelling al uit. Gustav is helemaal niet dat stille type die zijn mond nooit opent om zijn mening te verkondigen. En nu ik er op let, hij heeft een heel warme stem. Zou hij eens wat vaker moeten laten horen. Daar zal ik wel voor zorgen gedurende de tour, zeker weten.
“Hey Gustav, leuk je te ontmoeten.” giechel ik nu vrolijk door zijn schattige gezicht. Zijn donkere ogen blijven hondsgetrouw in de mijne gehaakt zonder ook maar enige intentie te hebben om mijn lichaam te onderzoeken. Als er ook maar één iemand zou zijn waarvan ik denk dat hij niets met me zal proberen, dan is hij het wel. Ik heb hem nu al graag! Met een goed gevoel laat ik zijn hand los en knik nog eens vriendelijk terwijl ik hem laat voor wat hij is en ik naar de laatste jongen slenter.
Een paar van die ongelooflijk mooie ogen raast mijn hele gezicht af, keurt mijn kledij zonder dat hij het beseft en blijft dan hangen bij de tattoo op mijn enkel. Natuurlijk weet ik ook wel dat zijn liefde voor tatoeages door zijn aderen stroomt en dat hij het altijd leuk vindt om anderen te zien met dezelfde passie. Wellicht levert dit mij een bonuspunt op bij deze liefuitziende jongeman. Als vanzelf steek ik weer mijn hand naar hem uit en kijk enigszins verbaasd naar de veel te vrouwelijke nagels aan dezelfde hand als Tom. Ze zijn iets langer en smaller en tonen duizend keer kwetsbaarder met die ringen en nagels. Waarom hij dit doet, is me een raadsel want hij heeft zowat de prachtigste handen ooit gezien. Gefascineerd laat ik zijn hand los en lach ik gemeend in zijn opgemaakte gezicht. Zijn ogen zijn pikzwart gemaakt waardoor zijn donkerbruine pupillen nog meer geaccentueerd worden. Een piercing siert zijn wenkbrauw en ik merk dat hij al even dikke lippen heeft als zijn broertje. Wellicht is hij een goede kusser. Ik laat mijn gedachten varen en knipoog al even onschuldig naar hem als daarnet naar Georg.
“Dan moet jij Bill zijn, de knappe helft van de tweeling?” vraag ik zo sereen mogelijk om Tom te plagen en om Bill toch wel een mooi compliment te geven. Een oogverblindende glimlach verschijnt op dat fijne gezichtje van de zanger voor mij en een luide zucht achter mij zorgt ervoor dat ik net zo lach als Bill.
“Hee, ik ben wel ouder hé!” klinkt het dreigend in mijn oor. Tom staat alweer bijna tegen mijn rug aan en ik kan zijn adem tegen mijn haren voelen blazen.
“Wie heeft jou wat gevraagd Kaulitz?” sis ik zelfzeker zonder mij naar hem om te draaien. Ik blijf Bill aankijken en wacht op een antwoord maar het enige wat die jongen doet, is onophoudelijk grinniken en gieren. Best wel cute hoor…
“Zet je er toch over Tom, niet alle meiden kicken op jouw look. Er zijn best heel wat meisjes die mij mooier en liever en schattiger vinden dan jij.” brengt hij uiteindelijk al hikken uit. Ik bekijk hem een beetje onderzoekend en prik hem dan recht in zijn buik.
“En nu gaan we het niet zo hoog in ons hoofd krijgen als Tom hé.” stoot ik hem aan en duw daarna zachtjes tegen zijn schouder. Alweer een verontwaardigde zucht klinkt van achter mij maar ik ontwijk het volkomen en ga terug naar David die geamuseerd toe staat te kijken. Hij lacht me vrolijk aan en gooit zijn arm om mijn schouder.
“En, wat denk je Myra? Zijn ze goed genoeg om een maand mee te leven?” zijn stem klinkt geniepig en kinderachtig. Met mijn armen voor mijn bovenlichaam gekruist en mijn ogen glijdend over de jongens grijns ik uiteindelijk breed.
“Er is wat werk aan maar geloof mij, ik zal hen wel leren hoe ze een meisje moeten verwennen!”

3. Nagels

Gelach, gezucht en gemompel vult de ruimte in de bus. Je kunt al raden van wie het gezucht komt: onze dierbare Tom Kaulitz denkt wellicht weer dat hij al alle trucjes beheert om een meisje te gaan verleiden. Wel hij zal meer in zijn mars mogen hebben om mij het bed in te krijgen, dat zeg ik je nu al… Het gelach komt uit de mond van zijn broertje. Wellicht heeft die jongen het op Tom, net om dezelfde reden als die van mij. En dan heb je nog het gemompel van Georg en Gustav die er maar voor pietnut bij staan. Iets in me vertelt dat die twee misschien wel meer verwentalenten hebben dan die tweeling… Ook al staan ze dan misschien niet zo in de spotlights.
Ik loop terug naar hen en geef teken dat ze ergens moeten gaan zitten. Er gaan ook enkele regels gepaard met mijn touravontuur. Dezelfde regels als ik bij de vorige bands hanteerde, en dus die regels die ik nu opnieuw zal voorleggen. Zo maak ik het verschil tussen mensen zoals ik en hoertjes. Want voor alle duidelijkheid, dat ben ik dus totaal niet… Ik ben meer dan dat. Seks is slechts één van de zoveel aspecten in mijn job.
Ik neem de jongens mee naar de comfortabele zetels en kijk toe hoe ze allemaal hun eigen plekje innemen. Gustav gaat zitten op het uiteinde van de vierkanten hoek en slaat zijn hoofd vrijwel meteen in het hoofdsteuntje. Georg gaat aan de andere kant zitten en gooit daarbij zijn voeten meteen op het kleine tafeltje in het midden. Zijn armen kruisen zich achter zijn hoofd en met geïnteresseerde ogen staart hij me aan. Bill neemt plaats naast Gustav en trekt zijn ene been op zodat zijn hoofd op zijn knie kan steunen. Hij ziet er zo peinzend uit zo, zo filosoferend. Niet dat er werkelijk zoveel zinnigs in zijn hoofd afspeelt op dit moment, maar kom. En dan is er Tom die natuurlijk alle overige plaats in beslag neemt door met open benen en open armen op de bank te gaan hangen. Zijn ogen staan zo blinkend dat ik mezelf er in zie weerspiegelen. De snoeperd.
“Oh, wat jammer nou, er is geen plaats meer voor je…” begint hij op een gemaakt zielig toontje te mompelen. Ja, alsof ik niet weet wat de bedoeling is van dit allemaal. Maar hij moet niet denken dat ik ook maar één keer inga op zo’n subtiele hints.
“Ja, wat jammer nou hé… Dan moet ik haast wel op iemands schoot gaan zitten.” antwoord ik vrij neutraal. Hij zal nog zoveel van me kunnen leren, mister macho. Niets van geloven meiden, het is alleen maar een maskertje dat hij opzet om indruk te maken. Eens die indruk dan ook werkelijkheid is geworden, gedraagt hij zich als de jongen die hij in realiteit is…
“Ja, da’s nu echt niet leuk voor je… Wacht, ik maak wel even plaats.” vervolgt hij met een ontzettend grote glimlach op zijn gezicht. Alweer klinkt er een hoop gemompel door de ruimte wanneer Tom mooi zijn broek afklopt en teken doet dat ik er mag gaan opzitten. No way, geen denken aan.
Alsof ik het niet had gezien, wandel ik –of tenminste een poging tot met al die uitstekende knieën en voeten- naar Gustav die heel stilletjes het evenement aan het volgen is. Zijn donkere ogen klaren ogenblikkelijk op als hij me ziet. Tien vingers trommelen op een vast ritme op de stof van de zetel en zijn knieën gaan op datzelfde tempo op en neer. En toch heb ik niet het gevoel dat hij nu nerveus is. Misschien is het wel een tik, who knows…
“Gustav? Is dit zetje vrij, of wordt het bezet gehouden door ene Tom –ik wil dat je van me houdt- Kaulitz?” vraag ik met een engelengezicht. Gebrul klinkt in mijn oren wanneer Georg, Gustav en Bill in de lach schieten. Het werkt aanstekelijk en ik begin ook zachtjes te grijnzen. Het gezicht van Tom is werkelijk goud waard. Zijn mond hangt ongeloofwaardig open, zijn ogen kunnen onmogelijk nog groter worden, zijn handen trillen als een gek en zijn linkerbeen lijkt een eigen leven te leiden. En dan heb ik het nog niet over de kreuntjes die hij uitslaakt. Ja, jongen… Dat bedoel ik nou met ‘no way’.
Zonder een antwoord af te wachten, plof ik op de zachte schoot van Gustav en leg mijn benen zonder vragen op die van Bill. Ideale positie om in slaap te kunnen vallen of de ideale positie om duizenden meisjesharten te breken… Moesten die fans eens weten wat ik hier met hen doe, dan kunnen ze me wellicht eigenhandig kelen. Of de huid van mijn lichaam trekken, of met hun fake-nagels de ogen uit mij krabben, of zo ontzettend zielig beginnen huilen dat mijn hart het begeeft… Nee, geintje… Niemand kent mij, beroepsgeheim, weet je wel?
Een duwtje in mijn rug haalt mij uit mijn dagdroom en de grote glimlach op mijn gezicht verdwijnt wat als ik de vragende gezichten van de vier jongens zie. Ja, wellicht snappen ze ook niet waarom ik zo’n vijf minuten aan een stuk onophoudelijk zat te gieren.
“Sorry, binnenpretje. Anyway, ik moet jullie wel wat regeltjes voorleggen want ik heb zo het gevoel dat ze wel nodig zullen zijn, is het niet Tom?” scheer ik oppervlakkig de ruimte in.
Ik weet niet wat het is maar het is zo verdomd leuk om die jongen te plagen. Vraag me niet waarom hoor, hij is knap en sexy maar ja… Misschien wel een beetje te? Alhoewel nee, hij is gewoon sexy! Geen enkel meisje zal me beweren dat het niet zo is… Oké, je moet hem daarvoor niet leuk vinden, of met hem in het bed willen duiken maar je kan niet gaan ontkennen dat hij geen mooie jongen is.
Net hetzelfde voor Bill hoor, terwijl hij ook helemaal anders is dan Tom. Vrouwelijker maar daarom niet minder koppig en hard. En op zijn manier is hij ook heel verleidelijk om jou in zijn valletje te lokken. Ze hebben elk hun wijze, die Kaulitz-twin.
Georg en Gustav zijn dan weer twee andere. Ik weet niet goed hoe ik het moet gaan beschrijven maar Georg lijkt me wel iemand die ook houdt van een vluggertje, zomaar eens. En Gustav, ja Gustav… Iets in mij heeft het moeilijk om die jongen te kunnen doorgronden. Ik weet niet wat het is. Zijn het die veel te donkere ogen? Ik weet het niet, maar het is wel mysterieus. Alsof hij een schijn wil ophouden dat hij echt de moeite waard is om te leren kennen. Wellicht is het geen schijn, lieve dames, wellicht is hij echt wel iemand die je gewoon moet kennen. Die je als een vriend moet beschouwen. Hij ziet er wel zo iemand uit, iemand waarbij je je veilig en beschermd voelt. Net als ik nu, aangezien ik geborgen op zijn schoot zit. Zijn armen liggen voorzichtig op mijn heupen als voorzorgmaatregel dat ik niet zomaar de grond in stort. Hij is best wel lief, op zijn eigen manier dan… Net als Bill die zijn handen nu op mijn blote scheenbenen heeft gelegd waardoor het koude ijzer van zijn ringen een scherp ijsgevoel bij me teweegbrengt. Af en toe krassen zijn nagels onbewust mijn huid en speelt er een korte huivering over mijn rug. Die jongens zullen nog iets met me doen, ik weet het nu al…
Ik krijg alweer een duw en begin nu wat onschuldig te kijken. Ja, kan ik het helpen dat er hier vier ongelooflijk mooie jongens voor me zitten en dat ik daarom -zonder het zelf te willen- begin te dromen? Ik herneem mezelf en schraap even mijn keel voordat ik aan mijn rede begin.
“Goed ja, zoals jullie al weten, heb ik enkele regeltjes waaraan jullie zich moeten houden. En ik ook dus. Sommige zijn heel evident, anderen zijn dan weer om mijn privacy en eer te behouden. Het is de bedoeling dat niemand van jullie fans weet dat ik er ben, en da’s eigenlijk wel logisch want ik heb geen zin in een betoging tegen mij.” Meteen flitsen er beelden voor mijn ogen van duizenden fans met hooivorken en brandende fakkels, die in een stoet naar mijn appartement sluipen om me er dan heldhaftig te vermoorden. Laat ook maar hoor…
“Ja, dat klinkt best wel logisch ja… Stel je voor dat er foto’s uitlekken waarop jij met iemand van de band staat… Dan is de bal natuurlijk aan het rollen, en dat is zowat nefast voor ons als voor jou…” mompelt Gustav stilletjes en wijs. Waarom heb ik zo het gevoel dat hij de meest volwassen persoon is hier in de band? Het lijkt wel alsof hij soms de vaderfiguur speelt. Meteen begin ik lief naar hem te lachen en por zachtjes in zijn buikje. Alles aan die jongen is zacht, alles behalve zijn vingertoppen. Die zijn ruwer en mannelijker dan alle andere handen hier in de buurt. Ooit zal ik hem wel eens vragen hoe dat komt, als we alleen zijn…
“Oké, eerst en vooral. Zoals jullie wel weten ben ik hier om jullie gezelschap te houden. Dat wil dus zeggen dat ik hier niet ben om alles op te ruimen dat jullie laten slingeren. Ik ben geen keukenprinses of schoonmaakster. Jullie maken alles zelf netjes en dan zijn we allemaal tevreden. Plus het feit dat ik wellicht al even slordig ben als jullie…” Een oorverdovend gebrul slaat als een bom in mijn oor als drie van de vier jongens ontzettend hard beginnen lachen. What the hell? Alsof ik een antwoord zoek in de ogen van Bill begint hij te glunderen van plezier. Nu komt het, de reden waarom ze zo aan het lachen zijn…
“Dan pas jij zo ongelooflijk goed bij Georg!” buldert hij van het lachen en slaat daarbij nogal hard op mijn benen. Een pijnlijk kreetje ontglipt uit mijn mond en schuldbewust kijkt Bill me aan. Een geluidloze ‘oeps’ vormt zich om zijn lippen en hij grijnst een beetje schuin terwijl hij zachtjes over de rode plekken in mijn huid wrijft. Ja, dat is wel het laatste wat hij nu kan doen. Een martelaar is hij met die ringen! Ik zeg het je…
“Hee, ik ben wel niet zo slordig zoals jullie altijd beweren!! Ik ruim altijd, maar dan ook altijd, de badkamer op als ik me heb gedoucht. En ik plaats altijd mooi mijn kom en lepel in de wasbak als ik gedaan heb met eten. En ik ruim ook altijd mijn kamer op!” blaast Georg verontwaardigd en vervolgt dan met een klein stemmetje. “Als het echt nodig is…” Ik begin meteen te giechelen en kijk hem ontroerd aan. Ach, onze Georg houdt er niet van dat ze hem onterecht beschuldigen van iets. Heeft wel iets liefs en aaibaars hoor… Ik kijk even naar mijn benen en opgelucht merk ik dat de rode plekken bijna zijn verdwenen. Nog steeds staart Bill me schaapachtig aan en smeekt met die verdomd mooie ogen om vergiffenis. No way dat ik die nu al ga geven! I’m hard to get, you know…
Zonder op hem te reageren, kijk ik weer naar de andere gezichten en vervolg mijn toespraak. Damn, ik voel me net een president die zijn campagne voert om uiteindelijk als winnaar uit de bus te komen…
“Goed, ten tweede. Om mijn eigen privacy te behouden, is het verboden om alle vormen van contacten te wisselen. Gsm-nummers, e-mailadressen, woonadressen, gewone telefoonnummers worden niet aan elkaar doorgegeven. Het is een regel dat me in het begin van mijn job werd ingestampt en ik riskeer mijn ontslag als dit wel gebeurd. Ik weet dat jullie manager mijn zakelijke gsm-nummer hebben maar niemand in de muziekwereld beschikt over mijn persoonlijk nummer en dat wil ik graag zo houden.” Ze hoeven niet te weten dat ik al veel problemen heb gehad met deze regel… Bepaalde bands probeerden dan om mijn persoonlijke nummer toch te weten te komen en probeerden me dan de hele tijd te contacteren. In het begin vond ik het wel leuk dat ze me vroegen hoe het nog met me ging, maar op den duur werd het me wel wat te veel. Het werd bijna een gestalk…
“Ah nee hé… Dan kan ik je niet meer bereiken als ik eens zin heb. Verdorie, waarom gebeurt dat nu altijd bij de mooie meiden? Ik krijg nummers zat van fans, en als ik dan eens gemeend een meisje wil contacteren, dan krijg ik het niet. Fraai is dat…” zeurt Tom nu heel zielig. Ja, ik had ook niets anders van hem verwacht maar dit is nu eenmaal de regel. Ik heb geen zin om mijn job te verliezen omdat meneertje mij zo graag wil contacteren.
“Sorry schat, je zult het maar met die fans moeten doen… Zij zijn wellicht ook meer geïnteresseerd in je dan ik, maar da’s natuurlijk een detail hé.” Antwoord ik onverschillig en krijg meteen daarop een goedkeurende por in mijn zij. Gustav kijkt me bewonderingvol aan en knipoogt even onopvallend. Ik vermoed dat er hier iemand heel blij is dat Tom op zijn plaats gezet wordt door een meisje. Met een grijns op mijn gezicht kijk ik toe hoe Bill oogcontact wisselt met Tom op een wel heel ludieke manier. Alsof de zanger zijn ‘medelijden’ wil tonen maar hij het niet kan omdat hij zo hard in een deuk ligt. Wellicht vindt hij het ook leuk dat er een meisje bestaat die niet als een blok voor de charmes van zijn broertje valt. Toegegeven, het is best wel leuk om die jongen te plagen hoor… Maar dan moet ik wel duidelijk zijn: hij vraagt er echt om. Al van de eerste blik dat hij op mij richtte, deed hij zo flirterig. En eerlijk gezegd, ik vind het best schattig. Plagen is mijn vorm van aangeven dat ik iemand wel graag heb.
“Goed, ten derde.” zeg ik dan maar snel om de spanning tussen Tom en mij wat te laten dalen. “Zoals jullie weten, krijgen jullie allemaal een aantal dagen waarbij ik bij één van jullie ben. Het is van groot belang dat jullie die dagen respecteren. Ga dan bijvoorbeeld niet zeuren omdat jij nu eventjes zin had om iets met mij te doen. Als ik merk dat jullie niet goed kunnen omgaan met de verdeling, dan hou ik er gewoon mee op en vertrek ik. Ik wil namelijk geen ruzie om mij…” Bij deze regel kijk ik strak in de ogen van Tom en zie hoe hij lichtjes begint te blozen. Ook de rest van de band staart geamuseerd naar het vertrekkende gezicht van hun gitarist en Georg durft het als eerste om te beginnen lachen. Wat natuurlijk niet erg geapprecieerd wordt door Tom.
“Oké, dan stel ik voor dat we Tom opsluiten als hij niet aan de beurt is, of dat we gewoon zijn mond dichtplakken. Ik geloof dat we wel zware maatregelen tegen hem moeten inzetten. Want je weet Myra, eens een Kaulitz, altijd een Kaulitz…” grijnst de bassist breed. Het duurt niet lang want dan krijgt hij de donderwolk boven het hoofd van Bill in de gaten.
“Oh, en wat wil je daar nu weer mee zeggen, Listing?” begint diezelfde te dreigen waarop hij gevaarlijk hard zijn nagels in mijn huid priemt. Hij doet het wellicht alweer bewust maar deze keer kan ik het niet laten om even pijnlijk te piepen.
“Bill? Kan je alsjeblieft die nagels uit m’n vel halen?” fluister ik op een sissend toontje als hij niet eens reageert op mijn gepiep. Heeft hij iets aan zijn gehoor misschien? Of negeert hij me nu ook omdat ik hem daarstraks niet ‘vergaf’? Wat een bitch zeg…
“Nou niets, behalve dat jullie twee altijd jullie eigen willetje willen doordrijven, ongeacht wat de anderen ervan denken. Dus, ik heb het nu verdorie niet over jou Bill… Jezus, doe niet zo lichtgevoelig. En ohja, haal die nagels eens uit Myra haar benen, ze beginnen bijna te bloeden.” zegt Georg kalm en beduusd. Misschien wel een beetje te kalm want ik hoorde toch wel duidelijk een spottende ondertoon in zijn woorden. Zouden ze hier altijd zo druk rond doen? Rond het willetje van de tweeling? Of is het nu alleen maar omdat ik hier ben en omdat ze indruk willen maken? Maakt niets uit, ik kom het nog wel te weten.
Ik knik dankbaar naar Bill die uiteindelijk toch zijn nagels uit mijn vel weet te halen en kijk met grote ogen naar de halve maantjes in mijn huid. Het bloed staat er nu werkelijk in…
“Oh jij godverdomse..” begin ik gelijk te vloeken en stort me nu volledig op het smalle lijfje van Bill. Hij heeft het wellicht niet verwacht want hij begint te gillen als een klein kind en slaat heftig met zijn armen in de lucht. Ik ontwijk ze allemaal en kom hard op zijn benen terecht, en misschien ook wel op iets anders maar da’s zijn probleem. Hij doet mij pijn, ik hem… Wie wind zaait, zal storm oogsten! Dus, mijn wraak zal zoet zijn.
Als een kind begin hij nu te kronkelen onder mijn lichaam wanneer ik mijn handen in zijn zijden plof en er zachtjes kietel. Hij is als de dood voor deze aanrakingen, dat wordt nog interessant… Zou het bij Tom ook zo zijn? Ik schud al grijnzen mijn hoofd en concentreer me weer volledig op het veel te lange en veel te dunne lichaam van de jongen onder mij. Na een tijdje merk ik dat zijn ribben het gevoeligst zijn, dus blijf ik daar maar steeds hangen. Hij hapt naar adem en probeert me van zich af te duwen maar ik verzet me geen millimeter. Dat komt ervan, lieve Bill!
“G…Ge-genade…” brengt hij er uiteindelijk heel moeilijk uit. Zijn ogen zijn nog steeds dichtgeknepen en met een open hangende mond hapt hij zeer snel en zwaar naar lucht. Zijn borstkast gaat als een gek op en neer en zijn handen liggen nog steeds op mijn heupen aangezien hij me wou wegduwen. Ik ga een beetje over hem hangen en breng mijn lippen naar zijn oor.
“Say the magical words Bill…” fluister ik geniepig en plant mijn vingers weer net boven zijn ribben. Klaar om weer in de aanval te gaan als hij niet toegeeft aan mijn woorden.
“Het spijt me Myra, wil je me alsjeblieft loslaten?” antwoord hij snel en enigszins verbaasd omdat hij zo snel toegeeft, kijk ik hem aan. Dit had ik totaal niet van hem verwacht… Ik had altijd gedacht dat hij de meest koppige persoon ooit was, en dat hij nooit zo snel zou gaan toegeven aan iemand. Maar dan bedenk ik weer dat er drie paar ogen op mijn rug gefixeerd zijn en alles volgen wat ik aan het uitspoken ben. Oké, da’s wellicht de reden… Met een behendig draai plant ik me volledig pijnloos op de schoot van Bill –die trouwens harder is dan die van Gustav- en kijk de jongens geamuseerd aan.
“Sorry daarvoor, moest even vereffend worden. Goed ja, waar waren we?! Euh ja, goed. Ook ik heb vrije dagen tijdens jullie tour en ik zou jullie heel lief en totaal niet dreigend vragen of jullie me ook die rust willen bieden. Probeer me dus niet op te zoeken of me te verleiden tot een date, of wat dan ook. En moesten jullie het toch in je hoofd halen om dat te doen, dan zorg ik er eigenhandig voor dat het ook meteen weer uit jullie hoofd wordt geklopt.” Ohja, ik hou ervan om zo’n bitch te zijn… Maar het is nu eenmaal zo dat ik ook graag wat tijd heb voor mezelf, hoe graag ik de jongens -tot nu toe- al heb. Er klinkt enkel instemmend gemompel. Wellicht durven ze er niet op in te gaan omdat ze maar al te goed begrepen dat ik ook werkelijk in staat ben om hen te gaan slaan. Als meisje in een band met alleen maar jongens, moet je wel wat haar op je tanden hebben en tonen dat je lef hebt anders lopen ze zomaar over je heen. Zeker als er een zekere Tom Kaulitz aanwezig is.
“Oké, dan de laatste en wel de belangrijkste. Heeft er hier iemand van jullie een relatie?” Vier hoofden schudden in hetzelfde tempo van neen en ik kruip wat beter op de schoot van Bill. “Oké dan, want ik heb geen seks met bandleden die in een relatie zitten. Ik eis dan ook dat jullie de verantwoordelijkheid op jullie nemen om iets bij te hebben… Niet dat ik niet voorzien ben, maar je weet maar nooit. En je kunt me niet alleen maar daarvoor gebruiken, laten we dat wel duidelijk stellen. Ik doe niets wat ik niet wil en daarmee moeten jullie mee leven… En ohja, er wordt niet gekust op de mond. Dit vind ik te persoonlijk en te intiem…” ik heb altijd al zo’n vreemd idee gehad rond seks en kussen. Ik vind kussen veel intiemer dan seks hebben met iemand… Bij seks zijn er niet altijd gevoelens aanwezig, bij kussen wel. Als ik hoor dat Tom al zoveel meisjes in zijn bed heeft gehad, ben ik ervan overtuigd dat hij niets, maar dan ook niets voor die meisjes voelde. Ik vind kussen persoonlijk, en niet iets wat je met iedereen deelt. Het is gek, ik weet het, maar dit is één van mijn eigen regeltjes.
“En wat als het wel gebeurt? Ik bedoel, heel spontaan en zonder nadenken?” Tom zijn stem klinkt oprecht en helemaal niet flirterig. Dit is wellicht de eerste keer dat hij zijn masker van macho laat zakken. Dit is de eerste keer dat ik zijn zachte stem hoor zonder een grijnzende klank of wat dan ook. Hij vraagt dit gemeend, zonder één of andere reden. Best wel lief als je het zo bekijkt.
“Ja, dan weet ik het ook niet… Ik bedoel, ik zal niemand vermoorden ofzo als het echt gebeurt maar het is niet de bedoeling. Ik hoop dat jullie daar respect voor opbrengen, ik vraag dit niet als jullie gezelschap maar als Myra. Dit is belangrijk voor mij.” Er klinkt instemmend geluid –alweer- en een zachte por in mijn zij laat me opkijken in het gezicht van Bill. Hij lacht enkel lief naar me, zegt geen woord. Maar misschien is dit ook niet nodig want ik voel dat hij me volgt in deze theorie. Wellicht zullen wij tweetjes nog goed met elkaar kunnen praten. Of misschien zullen we ook op andere vlakken goed overeenstemmen. Want hij mag er zeker van zijn dat ik zal testen hoever dit lieve ventje kan gaan. Alleen zal ik het hem niet vertellen, hij zal het wel vanzelf ondervinden.
Ik draai me weer om naar de anderen en kijk in hun vriendelijke gezichten. Ze zien er één voor één heel speciaal uit en ik kan niet wachten om hen beter te leren kennen.
“Goed, dan rest er mij maar één ding: wie wordt de eerste om mijn gezelschap te krijgen?” vraag ik rustig. Misschien wel te rustig want ik geloof nooit dat die vier jongens meteen tot een akkoord zullen komen.
Als ze al tot een akkoord zullen komen, denk ik snel…

Tadaam!

Tadaam!

Nieuw stukje!!
enjoy en vergeet niet te shouten en te stemmen op m'n poll ^^
ohja, jullie mogen ook altijd tips nalaten rond de layout of als jullie spellingsfouten hebben gezien ofzo hoor ^^

zoen!

SORRY!

Ja mensen,

Ik leef nog...
En ik weet dat het niet eerlijk is tegenover jullie dat het zo fucking lang duurt, maar het gaat gewoon momenteel niet...
Ik zit in een supermoeilijk jaar met 5 keer examens en ik MOET er gewoon door zijn! Ik heb nauwelijks tijd voor iets anders, dus ik kan er helemaal niets aan doen...
Vorige blok had ik iedere dag les tot 18u en dan moest ik nog m'n taken maken en voorbereidingen! Het is heus niet dat ik jullie wil testen of dat ik hier zit te grijnzen omdat ik jullie laat wachten!
Het is echt van niet kunnen! En serieus, als ik de tijd vind en de moed om dit verhaal terug te hervatten, dan doe ik dat ook...
Dus alsjeblieft, hou die berichtjes met commentaar voor jezelf want ik kan dit echt niet helpen...
Ik vind het super dat ik nog steeds mensen hebben die dit verhaal willen volgen en ik doe m'n best voor jullie!

Liefs
(09/01/09)

Nieuw verhaal: Angels

Door Sarah De Loof i.s.m crimson-moonstory.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 13 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?